Prolog

15.01.2010r.

Stoję i przerażona patrzę na bójkę mojego przyjaciela i brata.

-Bartek zostaw Zbyszka- płaczę ściskając w ręku test ciążowy na których widnieją dwie czerwone kreski. Rozdzielać musieli ich koledzy z drużyny. Sama do końca jeszcze nie wierzę, że zostanę matką. W końcu mam dopiero 19 lat. Całe życie przed sobą. Bartosz to mój brat, zastępuje mi również ojca i matkę, którzy przed czterema laty wyjechali na wakacje i już nie wrócili. Kilka miesięcy po ich zniknięciu dostaliśmy od nich list, a raczej liścik.

"Nie szukajcie nas. Nigdy się nie zobaczymy."

-Dobra, przepraszam.-Kurek wyciągnął rękę w stronę Bartmana.-Ale nie rozumiem jednego. Ty nie kochasz jej, a ona ciebie-mylisz się bracie, kocham go.-jesteście przyjaciółmi, czemu wy..

-Sam nie wiem.-powiedział Zbyszek. Mam tylko nadzieję, że nie oleje naszego dziecka i będzie przy porodzie.

10.10.2010r.

Nadeszła ta chwila kiedy wreszcie dostałam na ręce mojego synka.

Bartman był przy porodzie, a na korytarzu czekała jego dziewczyna Asia. Bolało mnie to. Ale przecież wiadome było, że nigdy nie będziemy razem. Najważniejsze jest to, żeby nasz syn miał ojca. Nie ważne czy będzie mieszkał z nami czy na końcu świata.Ważne żeby utrzymywał z nim kontakt.

||||||||||||||||||||||||||||||||||

Właśnie przeczytaliście najdłuższy prolog w historii internetu XD

Mam nadzieję, że się spodoba. 

Pozdrawiam <3