5.

Weszłam, a raczej wbiegłam z Nikodemem do domu. Nigdzie nie było Bartka ani Natalii. Zaczęliśmy się pakować. tzn. ja pakowałam ubrania,  Niko zabawki. Kiedy kończyliśmy usłyszałam za sobą głos

-A gdzie państwo się wybierają? -zapytał z udawaną złością Bartosz.

-Wujku jadę na weekend do dziadków do Warszawy, razem z tatą i mamą super no nie?

-No pewnie, że super! Słuchaj, ciocia ma w kuchni pyszne ciasto leć do niej, a ja pogadam z mamą.

No świetnie. Kolejne kazanie starszego i "mądrzejszego" brata -pomyślałam.

-Marcela znowu się w to pakujesz? Nie mam nic do Zbyszka, ale nie pamiętasz co było kilka lat temu? Znowu się zakochasz i.. - nie dokończył bo mu przerwałam.

-Bartek, ale ja go kocham cały czas. Nigdy nie przestałam. Ale on mnie nie kocha, łączy nas tylko Nikodem.

-Dobra, dobra ty myślisz, że ja nie wiem jak on na ciebie patrzy?

-Bartek wydaje ci się.- już miał i odpowiedzieć, ale przerwała nam Natalia oznajmując, iż ktoś przyszedł.

 Weszliśmy do salonu i zdębiałam, tak samo jak i Bartek. Przed nami stali nasi rodzice..

-Czego tu szukacie?! -spytał lekko podenerwowany mój brat.- Nikodem idź do pokoju.- polecił, a mały przerażony całą sytuacją posłusznie poszedł.

-To nasz wnuk? -spytała moja matka.

-Nie, to nie jest wasz wnuk. To syn Marcysi. Ale nie jest waszym wnukiem, tak samo jak my nie jesteśmy już waszymi dziećmi.-Kurek był coraz bardziej zdenerwowany, Natalia ulotniła się, a ja nadal stałam zszokowana.

-Mamy nadzieję, że jesteście szczęśliwi.

-Owszem, jesteśmy..Bez was.

-Bartuś, kochanie wybaczcie nam.

-Wybaczcie?! Zdajesz sobie sprawę o co ty nas prosisz? Olaliście nas 10 lat temu. Tak po prostu wyjechaliście. Wiecie ile przeżyłem ja, a co dopiero Marcysia?! Nie było was, kiedy najbardziej byliście potrzebni. Dla nas nie istniejecie.Co wy... - kolejny raz dzisiejszego dnia Bartosz nie mógł skończyć swojej wypowiedzi, bo znów ktoś zadzwonił do drzwi. Poszłam otworzyć. Był to Zbyszek.

-Jak dobrze, że jesteś, Bartek tu zaraz wszystko rozniesie, moi rodzice wrócili.- szepnęłam i szybko streściłam Bartmanowi całą sytuację. Kiedy weszliśmy do salonu przywitał się.

-Marcysia powiedz coś. Wybaczysz nam, chociaż ty?

-Ja...przepraszam, ale nie potrafię.  - w tym momencie wyszedł  Nikodem. Przywitał się z  tatą i zawstydzony schował się za nim szepcząc, że on nie zna tych państwa i nie chce żeby denerwowali wujka. Moi rodzice, w który już dawno przestałam wierzyć próbowali rozmawiać z moim synem,ale był nieugięty. W końcu nosił nazwisko Bartman.Po dłuższej chwili, i kilkunastu groźnych spojrzeniach Bartosza, państwo Kurek opuścili nasz dom. Nikt nie miał wtedy głowy, żeby zapytać skąd mają nasz adres. Razem z Zibim postanowiliśmy przełożyć nasz wyjazd na następny tydzień. A ja wiedziała, że na pewno jeszcze kilka razy Bartek będzie mnie uprzedzał, żebym nic głupiego i wbrew swojej woli nie zrobiła.

*************************

Hej! Witam was ponownie ;) 

No cóż... chyba nikt się nie spodziewał takiego obrotu sprawy...

Jak myślicie, czy Bartek i Marcysia powinni chociaż spróbować wybaczyć rodzicom?